I made a duck
"If it walks like a duck, quacks like a duck, looks like a duck, it must be a duck"
Een kreng van een handwerkjuf, metalen breinaalden, bolletje katoen en zweterige handjes: in de tweede klas van de lagere school heb ik het plezier in breien in ieder geval niet meegekregen. Vele tranen vergoot ik boven dat rode ribbellapje.
Gelukkig leerden mijn oma en moeder het me later wel met genoegen, geduld en liefde.
Vele handgebreide truien en vestjes kwamen er uit mijn handen, in de tijd dat het nog hip was om dat te doen.
Mijn oma breide graag sokken, ladingen, voor de hele familie [en die is groot, dat kan ik je wel vertellen]. Ik kan haar nog zo uittekenen, met die vijf naalden in haar beide handen ... tik, tik, tik ....
"Hoe moeilijk kan dat zijn?", dacht ik onlangs.
Het ziet er uit als een sok, het voelt aan als een sok, dus ik denk gewoon dat het me gelukt is een sok te breien.
vier reacties
Dit is echt ge-wel-dig! Want ik dacht onlangs precies hetzelfde. Dus vorige week, tijdens weekendje naar schoonzus, nam ik wol mee en vier pennen. Na de hiel bleef ik steken in de rare, ingewikkelde, ‘gebruiksaanwijzing’ over achterhiel, bovenvoet en middenvoet. Ik heb het met groot genoegen afgetrokken en zal het echt nooit meer doen. 
Ik hou het wel bij babydekens. Echt veel leuker om te doen.
Bij deze dus mijn grote bewondering!!
Dondersteen (URL) - 19-02-’10 09:56Ik hoefde nooit te breien op school, wel haken, punniken en borduren. Maar dat vond ik best leuk.
Breien kan ik nog steeds niet echt goed …. nou ja een sjaal kan ik wel breien. Heel ontspannend, misschien weer eens aan beginnen tussen het studeren door.
Ja, het oogt in elk geval als een sok…
Ik moest vroeger ook altijd breien en punniken… Nooit plezier in gehad.
Andy (E-mail) (URL) - 19-02-’10 09:53