Trofee
Gisteren was ik in Harlingen.
Dat is een eindje rijden want het ligt helemaal in Frysl?n [van de provincialen daar mag je echt geen Friesland zeggen of schrijven, want dan krijg je meteen een mailtje 
]. De vereniging Wadvaarders hield zijn jaarvergadering. Ik heb hen leren kennen door het werken aan het Convenant Vaarrecreatie, althans, enkele bestuursleden van de vereniging.
En als je nou denkt dat ik zoveel passie voor mijn werk heb dat ik op vrije zaterdagen naar jaarvergaderingen ga, nee, dat is niet helemaal waar.
De vereniging reikt ieder jaar een prijs uit aan een persoonof een instantie die iets bijzonders betekent heeft voor het Wad en het varen op het Wad en de eer viel deze keer te beurt aan mijn projectleider, Geert. Omdat hij in minder dan een jaar tijd het voor elkaar heeft gekregen 25 neuzen dezelfde kant op te krijgen, daar waar eerst door onderlinge spanningen 6 jaar vergeefs geprobeerd is een tekst op papier te krijgen die door 25 handtekeningen bekrachtigd werd.
En dat bijzondere moment wilde hij graag delen met zijn team. En dus waren Peter en ik er ook.
Op de terugweg stond ik even [het was best wel fris] stil op de Afsluitdijk; de grens tussen Wad en IJsselmeer, tussen Noord-Holland en Frysl?n, tussen iets wat was en een nieuw begin ....
Feestje
Gisteren vierde D. [collega enzo] haar verjaardag. En dat deed ze in het Patronaat Caf?. Gewoon gezellig tussen al het andere publiek in.
Nu speelt er in het caf? in het weekend wel eens een bandje, gratis toegang, en dus ook gisteravond.
Deze heren komen uit Denemarken, spelen niet onverdienstelijk en zijn zeer enthousiaste podiumdieren.
Kabbelen
En zo kabbelen de dagen alweer naar de laatste week van januari
Toen ik tussen de middag in de kou en de regen buiten het kantoor mijn shaggie stond te roken [ze hebben van de week ook de laatste rookruimte in het gebouw gesloten], belde zoonlief vanaf zijn wintersportvakantieadres; hij zat lekker in de zon onder een strakblauwe hemel in de Franse Alpen te genieten. Ja ... wrijf het maar in!
Ach, hij heeft het ook verdiend zullen we maar denken.
Vandaag verhuisde anderhalf doosje werk naar een andere kamer. Na volgende week heb ik geen vaste plek meer maar ga ik 'flexen'; beleidsmedewerkers hebben geen eigen bureau meer omdat men er van uit gaat dat ze er toch nooit achter zitten. Nou is dat wel een beetje waar, maar het zal toch wel wennen zijn. Vanaf nu heb ik een laptop en een locker, staat op het bureau een dockingstation en moet je iedere ochtend gaan vechten om een plekje. Want wat er de afgelopen twee jaar is gebeurd is dat iedereen toch zijn eigen vaste stekkie heeft gecre?erd en als 'nieuwkomer' in zo'n flexkamer moet je je eigen territorium gaan bevechten. We shall see!
De week werd afgesloten met een afscheidsborrel. Eigenlijk waren er twee, maar na de eerste hadden collega Corinne en ik geen zin meer naar de volgende kroeg te lopen.
Omdat haar afdelingshoofd in het buitenland zit, was de Commissaris zelf maar gekomen om het toespraakje te houden. Wat hij overigens best wel leuk doet.
En als je je afvraagt wat ie vlekjes op de foto zijn ... dat waren geschminkte tranen ... het thema van haar afscheid was 'Huilen is voor jou te laat' .... en dat doet me er aan herinneren dat ik die van mijn gezicht ook nog even af moet wassen!
Collega Ton zat vrijdag in Twee voor Twaalf met zijn grote zus. Ze wonnen alleen jammergenoeg niet.
Ik hoorde het vandaag pas en keek de uitzending terug op Uitzending Gemist.
Zaterdagavond naar NUHR!
Rain
19 januari is toch al niet meer de vrolijkste dag van het jaar, maar dit helpt niet echt!
Dagje
Het was me het dagje wel vandaag.
Het begon vanochtend met een brandalarm op de derde etage dat afging. Hoewel een 'loos' alarm moest er toch eerst ontruimd worden voordat de brandweer er was. Ik had geen piketdienst van de BHV maar door toeval [op de vierde was er namelijk helemaal niets te horen] werd ik toch met een porto naar boven gestuurd. Eindelijk, na 4 jaar BHV-er te zijn, mocht ik eens in actie komen ...
Tussen de middag had ik een gezellige bijklets-lunch met mijn zoon. In Sandwish lunch ik regelmatig met een collegaatje. En Thijs luncht er vaak met twee maatjes die aan de overkant van m?jn werk hun studiootje hebben.
De eigenaar van de zaak zag ons nu dus samen in de combinatie waarin hij ons normaal nooit zag: "Ah, ben jij zijn moeder? O zeg, nou, hij is wel een groot muzikaal talent!" ... [glim, glim]
De twee maatjes van Thijs kwamen [toevallig] later ook nog binnen. En de eerste [de zanger van dit spul] begroette mij met: 'Ja, de fotografe, toch?' .... Joh! Waar ik normaal altijd word aangeduid als 'de moeder van Thijs', was dit de beste binnenkomer die een vriendje van Thijs kon maken bij me! 
Maar de klap op mijn geluk kwam vanmiddag op het werk.
Voor de Kerstvakantie had ik een sollicitatiegesprek gehad voor een andere functie. Omdat er drie kandidaten waren en de derde pas deze week op gesprek kon komen, duurde het wachten erg lang. Maar .... het werd beloond! Ik kreeg van mijn nieuwe bazin te horen dat de keus op mij is gevallen. En hier spreekt u dus toe de nieuwe beleidsmedewerker van de sector Water!!!!
Pfffff .... lekker allemaal!
Een haartje
In de nieuwjaarsnacht was er een grote brand op het industrieterrein Waarderpolder. Een paar dagen groot nieuws in onze lokale courant.
De brand was op de plek waar de jongens hun repetitieruimte hadden.
Pas vandaag mochten ze gaan kijken hoe het er bij lag. Ze hebben een paar dagen tussen hoop en vrees geleefd omdat al hun spullen daar staan: gitaren [veel], versterkers [veel], alle techniek, de drumkit van Tim ....
Ze hebben gigantisch veel geluk gehad.
Ik zag de phonefoto's en slechts een betonnen muur scheidt hun ruimte van een compleet uitgefikt en ingestort pand. De toegangsdeur was door de brandweer stukgezaagd omdat deze vanuit hun pand nader bluswerk wilde doen.
Ze hebben geen repetitieruime voorlopig maar zijn o zo blij dat hun spulletjes gaaf en zonder rook, roet of waterschade naar de diverse ouderlijke huizen gebracht konden worden.
En vanavond spelen ze gewoon weer in Enschede.
Even glunderen
Ik vraag me af wanneer iemand die man eens tegen zichzelf in bescherming gaat nemen.
Soms vind je zo'n ontzettend pareltje op een album.
Luister:
Happy enzovoort
