Laatste oktober ochtend
De ochtenden van de mooie luchten zijn er weer.
[openen met de rechtermuisknop in een nieuw venster/tabblad geeft een grotere image]
Niet vergeten?
Feestje
Het is natuurlijk al weer 3 dagen geleden, dus ik zal er niet al te veel woorden meer aan besteden. Maar het was wel m?jn feestje.
Er moest muziek zijn, er moest gedanst worden en er moesten mensen zijn waar ik van houd. En dat klopte allemaal.
De hele avond heb ik gesprongen op de vloer, op de paar schuifeltjes na die ik ook nog met mijn vader deed. Trouwens, ik heb het niet van een vreemde, want die pa van mij was dan wel de oudste van het gezelschap, maar ook degene met het grootste uithoudingsvermogen op de dansvloer.
Thijs zong met Alex [de zanger van Heist] nog speciaal unplugged een liedje voor me. En dat deed me dan weer wat.
Mijn vriendin Agnes was de designated-photographer en dat heeft ze met mijn toestel prima gedaan.
Ik kreeg veel kadootjes, waaronder een verwenbon voor de plaatselijke relax-instantie van mijn broers en zusters. Samen met het weekendje Antwerpen van Thijs en nog wat parfumeriebonnen heb ik dus veel om naar uit te kijken.
Het is heulemaal nie erg om 50 te worden. Ik wil volgend jaar wel weer!
Even wachten nog
Ik was het heus wel van plan, een kort verslagje van mijn partijtje te maken. Maar ik heb er nog geen tijd voor gehad. Ik ben ook geen 40 meer, dus heb wat langer nodig om bij te komen van een feestje. En vanavond moet ik naar cursus, dus dan komt het er ook niet van.
Wie niet kan wachten moet maar even bij Marlies gaan kijken.
The day after
Gisteren was ik jarig. En dat ik 50 zou worden, dat heb ik natuurlijk al 365 dagen zien aankomen. 365 dagen om aan het idee te wennen en 365 dagen om te bedenken hoe je het wilt vieren.
Deze zomer besloot ik definitief dat ik er toch een feestje van wilde maken en omdat Thijs daar mede zo op aangedrongen had, moest hij me ook maar helpen met het hoe, het wat en het waar. En dat heeft geresulteerd in hetgeen morgen te gebeuren staat. In de kroeg van vrienden van hem.
Over de dag, 18 oktober, zelf had ik eigenlijk niet veel nagedacht. Er stond een eetafspraak die niets met mijn verjaardag te maken had, maar die ging op het laatste moment niet door. Wel werd er wel erg veel terloops ge?nformeerd naar mijn plannen voor die dag.
Ik ben iemand zonder veel verwachtingen; het hier en het nu is wat er is en het voorkomt veel teleurstellingen. Een praktische levensinstelling die me al vaak geholpen heeft. En dat maakte 18 oktober 2007 dus tot een dag die ik niet vergeet, waar ik met warmte aan terugdenk en de mensen er waren die er wat toe doen.
Om 7.30 uur had ik net mijn computer afgesloten en wilde onder de douche stappen toen er aangebeld werd. Voor de deur stonden Anneke, Agnes en Corinne, drie collega-vriendinnen - fototoestel in de aanslag, een overheerlijk ontbijt in de hand. [Die ochtend werd er nog iemand uit zijn bed gebeld omdat hij 50 werd - hmm .... ik ben blij dat ik geen BN-er ben ... want zelfs de foto die van mij gemaakt werd krijgen jullie toch echt niet te zien!]
Er waren heerlijke broodjes met beleg en ook champagne, dus de eerste keer in mijn leven dat ik voor 8.00 uur al alcohol in mijn lijf had.
Om 8.30 uur moest ik toch maar eens aanstalten gaan maken voor een douchebeurt. Corinne rende de deur uit ['Ik heb om 9.00 uur een overleg" - Ja, duh!!!], Anneke zou me met de auto naar het werk brengen en Agnes ging weer naar huis [het was haar vrije dag].
In de auto piepte de berichttoon van Anneke d'r gsm wel erg vaak en we moesten ook nog even ergens heen 'om wat af te geven'. Achteraf waren dat allemaal vertragingstechnieken, maar ik had het gewoon niet echt door.
Toen ik dus op mijn kantoor arriveerde stond de hele kamer vol met collega's, er hingen slingers, er stond koffie en vlaai en onder begeleiding van Peter werd er luid gezongen voor me. Hoe jarig kun je je voelen? H??l jarig.
Weken waren ze er mee bezig geweest om iedereen te mobiliseren, allemaal over mijn hoofd heen, mailend van de ene kant van de kamer naar de andere .... en ik heb gewoon helemaal niets gemerkt!
De enige afspraak waar ik wel van af wist was het etentje na het werk. Samen met Thijs, Anneke en Corinne.
En dat was natuurlijk een superafsluiting van deze dag.
Van Thijs kreeg ik als verjaardagskadootje een weekendje Antwerpen, m?t hem en op z?jn kosten. Hoe leuker kan het worden?
En dan komt er een einde aan deze dag vol indrukken. Ik word thuisgebracht en kom alleen mijn huis binnen met mijn armen vol bloemen, kadootjes, kaarten en een fles wijn. Ik heb geen arm vrij om het lichtknopje te bedienen.
H?? Zit daar nou iemand op mij te wachten?
Ja hoor ..... wie denk je dat daar op de bank zit?
Mijn vader en zijn vriendin hebben voor de laatste grote verrassing van deze dag gezorgd. Ook stiekem. Door mijn zusje 'terloops' te laten informeren waar ik vandaag zoal uit zou hangen.
Ik zit hier beduusd en nog niet bedaard voor mijn pc.
En ik dank alle lieverds voor de dag van gisteren.
Ja hoor
Ik schat zo in dat ik er vandaag niet helemaal onderuit ga komen. Onder deze verjaardag.
Maar zaterdag ga ik het lekker uitgebreid vieren, met een heleboel familie en vrienden.
Reclame
Er moeten nog wat try-outs geboekt worden voor de maand november.
Iemand?
Heist.
Stukkie fietsen, stukkie lopen
Het is al half oktober en ik zag dat ik nog geen herfstfoto's had gemaakt. Ondanks dat het toch bijna ieder weekend mooi weer is geweest de laatste tijd.
nr. 2, nr. 3, nr. 4, nr. 5, nr. 6, nr. 7 en nr. 8.
Donderdag 11 oktober in Man bijt hond nam een collega zijn moeder mee naar het werk. De opnamen waren al een aantal weken geleden. En nee, ik zit er niet in. Wel allerlei andere bekenden natuurlijk. Via hier terug te zien.
Bewegen
Een plaat die ik normaal gesproken waarschijnlijk niet zo vroeg in zijn bestaan al grijsgedraaid zou hebben: Echoes, Patience, Silence & Grace van de Foo Fighters. Maar hij kwam heel toevallig op mijn USB-stickje terecht toen ik hem voor Thijs moest overbrengen naar zijn eigen laptop. En toen toch maar ook op mijn eigen pc gezet.
En wie kan er nou stil blijven zitten bij de single The Pretender?
Ze hebben er 4,5 jaar op moeten wachten en gisteren was het eindelijk zo ver: het telefoontje dat het dochtertje en zusje in China op hen wacht.
Gefeliciteerd Agnes, Arjen en Tom!!
